Hans Ewout Kuyper is op dinsdag zes maart 1962, om kwart over negen 's ochtends, geboren in Oostvoorne, op de Zuid-Hollandse eilanden. Het gezin telde al een zoon Sjoerd, die op diezelfde dag tien werd, en een dochter, Trudy, van bijna zes. Vader Kees was schoolhoofd (nu zou je dat een directeur noemen) en moeder Riet was onderwijzeres, maar werkte op dat moment niet - dat zou ze negen jaar later pas weer gaan doen.

Het was een warm gezin vol muziek, kaarslicht en strandvakanties. Ooms en tantes kwamen logeren, de grootouders waren soms weken in huis. Maar met de komst van Europoort en de Maasvlakte verhuisde het gezin toch terug naar West-Friesland, waar het al eerder, in Berkhout, zo gelukkig was geweest.

De vier jaar in Winkel, bij Schagen, vormden Hans en zorgden ervoor dat zijn hart nog altijd opspringt zo gauw er lage dijken aan de horizon liggen. De trilogie In het diepe, De prinses op het hek, en Met z'n drietjes in het donker speelt zich in die omgeving af.

Na Winkel kwam Akersloot, aan het Alkmaardermeer. Grote broer Sjoerd was inmiddels dichter en begon zich ook langzamerhand met kinderboeken bezig te houden. Hans maakte thuis zijn eigen boekjes, moeizaam getypt op blocnotevelletjes en eigenhandig geïllustreerd. Onder invloed van vader Kees bewoog hij zich ook in het amateurtheater.

Er volgden zeven heerlijke jaren op het Murmellius Gymnasium in Alkmaar. Hans blonk vooral uit in moderne talen en geschiedenis. Latijn ging redelijk, maar Grieks was een ramp. Toch haalde hij in 1981 het eindexamen met drie negens, twee achten, een zeven en een zes (voor Grieks dus). Op school hield hij zich verder bezig met meisjes, toneel en de schoolkrant, waarvan hij ook hoofdredacteur was. Herinneringen aan die tijd worden hier en daar verwerkt in de serie Vlinders.

In het jaar na de middelbare school wijdde Hans zich vooral aan de muziek. Hij was bassist in een aantal groepjes, componeerde muziek voor poppentheater (zus Trudy was inmiddels professioneel poppenspeelster geworden), samen met schoolgenoten Maarten van Roozendaal en Diederik van Vleuten en volgde een blauwe maandag een opleiding aan de Muziekpedagogische Academie. Tevens maakte hij zijn televisiedebuut in De Grote Klok, een jeugdprogramma van de NCRV dat door broer Sjoerd geschreven werd.

Wegens gebrek aan levenservaring werd Hans afgewezen voor de Amsterdamse Toneelschool. Daarom volgden een studie kunstgeschiedenis en een verhuizing naar Amsterdam in 1983. In datzelfde jaar deed Hans auditie voor de jeugdmusical Niettemin, geschreven door Flip van Duijn. Hij kreeg een rol en debuteerde in december als acteur in een uitverkocht Carré. Dat viel niet te combineren met de inmiddels aangevangen studie archeologie. Het theater bleef trekken en Hans was er werkzaam als producent, technicus en manusje-van-alles tot hij in 1985 weer een rol kreeg in het stuk Max, bij het Van Oempff Theater. De voorstelling werd geen groot succes.

De polder bleef lokken en Hans betrok een oude schuur achter een stolp in Middenbeemster. Hij zou daar bijna zeven jaar blijven wonen.

Ondertussen had Hans zich aangesloten bij Minjon, de jongerenomroep van de AVRO. Daar maakte hij met een groepje onder leiding van Han Peekel Wordt Vervolgd Radio. De radio zou vervolgens vijftien jaar lang een belangrijk werkgever blijven.

In 1986 kwam De Tafelreus uit, een voorstelling samen met Marijke Meijer van Poppentheater Minuscuul. Twee seizoenen lang, zo'n vijfhonderd voorstellingen, een groot succes in Nederland en België. In 1987 kwam het verhaal, door Hans op rijm gezet en geïllustreerd door Marijke, in boekvorm uit.

In 1987 regisseerde Hans ook zijn eerste theatervoorstelling. Het was de eenakter Barbara's bruiloft van J.M. Barrie, een schrijver die Hans al bewonderde vanaf zijn veertiende, toen hij voor het eerst Peter Pan las. Zijn uitverkiezing voor de hoofdrol in de AVRO jeugdserie Spanning in Slagharen opende nieuwe deuren. Door die baan raakte Hans voorgoed uit de bijstand. In 1988 kwam de serie op televisie en begon Hans, als gevolg van een interview in een plaatselijke krant, als regisseur van musicals in Hoorn. Zes producties maakte hij daar, met als uitschieter Foxtrot van Annie M.G. Schmidt waarin hij ook de hoofdrol speelde en zong. De schrijfster kwam in 1991 zelf kijken en gaf als commentaar: `Als dit amateurs zijn, ben ik mijn hoed.'

Het regiewerk ging door, het radiowerk bestond nu vooral uit acteren in hoorspelen en daarnaast leende Hans zijn stem aan honderden tekenfilms, waaronder The Simpsons (1990) waarin hij vader Homer 'deed'. Als gevolg van zijn rol in Foxtrot werd Hans gevraagd om met Henny Orri een seizoen lang te spelen in De geheimen van de dienstmaagd Zerline. Het werd een zeer succesvolle tournee.

Na een aantal jaren intensief voor de AVRO-radio gewerkt te hebben (presentatie Vijf op vijf, De Aardappeleters, Hersengymnastiek), nam Hans in 1991 ontslag. Hij maakte nog wel sporadisch hoorspelen, vooral voor de TROS en de KRO.

Een verbroken relatie voerde Hans voor een jaar terug naar Amsterdam, maar op zaterdag 3 april 1993, haar vijfenderstigste verjaardag, ontmoette hij Marene Kok bij een toneelrepetitie. Hij was op slag verliefd. Voor haar duurde dat een maandje, maar in de vroege zomer van dat jaar verhuisde Hans naar Zaandam en trok bij Marene in. Twee jaar later waren ze getrouwd en in november 1995 werd Sebastiaan geboren, in juni 1998 gevolgd door Daniël. Het gezin verhuisde twee keer binnen Zaandam en woont nu aan een oud pad vlakbij de Zaan in een groen, houten huisje uit 1880.

Ook in de Zaanstreek bleef Hans regisseren en nu kwam er ook toneelschrijven bij. Zijn eerste stuk, de eenakter Povische schoenen, ging in 1994 in première. Er volgden meer stukken, waaronder Verflucht (1997), bijna allemaal gespeeld door een vriendengroep in Wormer, waar Hans enige jaren beheerder en programmeur van het Dorpstheater werd. Josjes droom was een bewerking van het gelijknamige boek van broer Sjoerd voor Theatergroep Thor uit Kampen. De meeste teksten werden in 1999 uitgegeven door Uitgeverij Vink.

In 1995 werd Hans gevraagd om een kleuterprogramma voor Teleac te gaan presenteren, Pyjamapret. Uit onvrede over de kwaliteit van de teksten begon hij zelf versjes en verhaaltjes te schrijven. Het allereerste ging over de geboorte van Sebastiaan. En daarmee is Hans' professionele schrijversloopbaan dus precies even oud als zijn oudste zoon. Pyjamapret stopte pas in april 2001.

Op aanraden van Sjoerd stapte Hans met een verzameling versjes naar uitgeverij Leopold, waar men er wel brood in zag. `Maar,' zei uitgever Liesbeth ten Houten, `één boek is geen boek.' Er volgden nog twee bundelingen en op voorspraak van Liesbeth ging Hans ook aan de slag voor uitgeverij Zwijsen. Een gestage stroom boekjes was het gevolg, gemiddeld zo'n tien per jaar. Behalve de versjes kwam er ook proza, eerst voor beginnende lezers maar sinds De Watermensen (Global Image, 2000) ook voor oudere kinderen.

Na een aantal jaren kwam ook de erkenning. Mooie recensies, kinderjuryprijzen en een heuse staatsprijs voor De prinses op het hek - helaas was het een Oostenrijkse staatsprijs, die illustratice Alice Hoogstad en Hans niet wilden aannemen vanwege de toenmalige deelname van Jörg Haiders FPÖ aan de Oostenrijkse regering. Werk van Hans verschijnt regelmatig in Okki en Taptoe en in allerlei verzamelbundels en bloemlezingen.

In de Zaanstreek is Hans zo langzamerhand een bekende verschijning. Hij was verscheidene keren presentator op de Zaanse Cultuurmarkt, zat in allerhande literaire jury's en schrijft wekelijks een column in het Dagblad Zaanstreek. De tentoonstelling over Zaanse kinderboekenschrijvers Van Dik Trom tot Kameleon, in het Molenmuseum te Koog aan de Zaan, besteedde in 2001 veel aandacht aan zijn werk.

Naast het schrijven treedt Hans Kuyper op voor basisscholen, bibliotheken en theaters. De voorstelling Lijmkont is gebaseerd op zijn versjes en laat zich het best omschrijven als 'kleutercabaret'. Lijmkont ging in 1997 in première en zal nog gespeeld worden tot ver in 2002. Dan wordt het, na zo'n achthonderd voorstellingen en veertigduizend bezoekers, tijd voor iets nieuws.

Hans Kuyper is twee dagen per week op pad om voorstellingen te spelen of research te doen voor zijn boeken. Drie dagen zorgt hij thuis voor de jongens, als Marene aan het werk is. Schrijven doet hij in de schoolvakanties en 's nachts.

Met z'n viertjes in de achtertuin, oktober 2001